در تفسیر مجمع البیان که معاذ از رسول خدا(ص)درباره معنی آیه شریفه فوق سوال کرد ،پیامبر اسلام (ص)در حالی که از سوال معاذ متأثر شده و اشک از چشمانش می‌ریخت فرمود:

 معاذ؛ مطلب بزرگی را سئوال کردی؛ امّت من در قیامت ده صنف می‏شوند که البته خداوند این ده صنف را از صف مسلمین جدا نموده و صورتشان را تغییر می‏دهد. عدّه‏ای به شکل میمون و بعضی بصورت خوک و گروهی دست و پا بریده؛ عدّه‏ای نابینا و گروهی کر و لال و طایفه‏ای و ارد محشر می‏شوند در حالی که زبانشان را می‌خورند و چرک و خون از دهان آنها بیرون می‏آید و اهل محشر از گند آنها در اذیّت و زحمت هستند. عدّه‏ای وارونه و سرنگون وارد محشر ‏شده و بسوی شکنجه گاه یعنی جهنم هدایت می‌شوند. عدّه‏ای برشاخه‏ای از آتش آویخته شده‏ و دسته‏ای بوی گند آنها از مرداب بیشتر است و دسته‏ای دیگر جبّّه‏ای که از قطران است برآنها پوشانیده شده که به پوست آنها می‏چسبد.

 سئوال شد؛ این ده گروه در دنیا چه اعمالی داشته‏اند که به این کیفر گرفتار شده‏اند؟ فرمود: کسی که به صورت میمون وارد محشر می‏شود، نمّام است، و آنکه بصورت خوک می‏آید خورنده حرام و آنکه سرنگون است؛ کسی است که ربا خواری کرده است. آن کس که زبانش را می‏جود و چرک ازدهانش بیرون می‏آید عالم بی‌عمل است؛ عالمی که کردارش باگفتارش و فق نمی‏دهد دیگران را با خطابه‏های مهّیج و سخنرانی‏های داغ خود هدایت کرده در حالی که خود فاقد آن است.

آن که با دست و پایی بریده وارد محشر می‌شود کسی است که به همسایه آزار می‌رساند. و گروهی که نابینا محشور می‌گردند حاکمان جور می‌باشند. کرو لال‌ها افراد خودپسند و مغرور و آویزان شده بر شاخه‌های آتش کسانی هستند که در دنیا به سعایت دیگران می‌پرداختند. بوی گند از کسانی بلند می‌شود که از شهوات حرام و لذت‌های نامشروع پرهیز نمی‌کردند. متکبرین نیز جبّه‌های آتشین بر تن دارند.